آمدی آن روز که دل مرده بود                  

            روح مرا سیل غمت برده بود

غنچه ی سرخی که وفا نام داشت

                   در گذر حادثه پژمرده بود

بی تو جنون در سر و خنجر به چشم

                   عقده گلوگیر و دل آزرده بود

بی توچه گویم که به شب غیر اشک

                   این دل بی حوصله نشمرده بود

یا که به جز دست غمت هیچ کس

                   در بغل این سینه نیفشرده بود

قاب دلم عکس تو در بر گرفت

                   شیشه ی آن گرچه ترک خورده وبد

باز به پای تو افکندمش

                   گرچه فقط یک دل پا خورده بود

غرور تا كي...

گاهي شکستن دلي کمتر از آدم کشي نيست... گاهي دل اينقدر تنگ مي شه که گريه هم کم مياره... يک حرف ساده هم گاهي چقدر غم مياره......!!

دل هرکس دل نيست !!! :

من چه ميدانستم

دل هر کس دل نيست

قلبها زآهن و سنگ

قلبها بي خبر از عاطفه اند .

ترجيح ميدهم که درختي باشم

            در زير تازيانه ي کولاک و آذرخش

            با پويه ي شکفتن و گفتن

تا

رام صخره اي

            در نازو در نوازش باران

                        خاموش از براي شنفتن

مرا دیگر نمی خواهی ..

رهایم کن برو ای عشق از جانم چه می خواهی

 به سوهان غمت روح مرا پیوسته می کاهی

مگر جز مهرلانی از تو و چشمت چه می خواهم

 تو خود از هرکسی بهتر از احساس من اگاهی

 نیازی نیست تا پنهان کنی از من نگاهت را

 گواهی می دهد قلبم مرا دیگر نمی خواهی

 غزل هایم زمانی روی لب های تو جاری بود

 ولی امروز در چشمت نمی ارزم پر کاهی

 دلم خوش بود گهگاهی برایت شعر می خواندم

تو هم سر می زدی ان روزها از کوچه ها گاهی

 برو هر جا که می خواهی برو اسون باش اما

مواظب باش مثل من نیفتی در چنین چاهی

از اینجا می روم تنها مرا دیگر نخواهی دید

دلم مي خواهد گريه كنم به حال زار اين دلم
دلم مي خواهد داد بزنم واسه رهايي از خودم
دلم مي خواهد پر بكشم به آسمون سفر كنم
روي ابرها بشينم به آدما نظر كنم
دلم مي خواهد داد بزنم همه جا فرياد بزنم
بگم ستاره گم شده خاموش و بي صدا شده
از عشقش جدا شده تازه مثل ما شده
بي نور و بي صدا شده داره حق حق ميكنه
اونم مي خواهد گريه كنه از اين دل بي همزبون
پيش خدا شكوه كنه آره دلش گرفته
مثل من سرشتش طالعش شوم شوم
اين دلش پر ز خون ميگن بهش غصه نخور
اينم يه جور حكمت حكمت اوني كه هميشه
بالا تر از ابر من داره ما رو ميبينه
واسمون اشك ميريزه ميگن طاقت نداره گريمون و ببينه
اونه كه مي دونه ما داريم فنا ميشيم
توي راه عاشقي مثل اون خدا ميشيم
اگه اين كفر ما مي خوايم كافر بشيم
توي اين دنيا ما مي خوايم عاشق بشي

خداوندا

 اگر روزي بشر گردي

 ز حال ما خبر گردي

 پشيمان مي شوي از قصه خلقت

 از اين بودن از اين بدعت

 خداوندا

نمي داني که انسان بودن و ماندن در اين دنيا

چه دشوار است

 چه زجري مي کشد آنکس که انسان است

و  از احساس سرشار است

مرسي كه به كلبه حقير من سر زدين